اسپندارمذگان  : روز عشق در ایران باستان

چرا ولنتاین آری اما اسپندارمذگان نه ؟!

سلام به همه دوستان عزیز

امیدوارم حالتون خوب باشه .

عزیزان قصد دارم از روزی و مراسمی براتون بنویسم که چند هزار سال پیش در ایران باستان توسط اجداد بزرگ مان و ایرانی های اصیل به عنوان روز عشق جشن گرفته میشده اما الان اثری ازش دیده نمیشه !!!

دوستان ، متاسفانه بدلایل مختلفی خیلی از ما ایرانیان از این روز بزرگ و باقدمت   بی خبریم یا اینکه اونطور که شایسته است براش ارزش قایل نیستیم .

دلایل برای فراموش شدن و کم رنگ شدن رسوم اصیل ایرانی زیاد هست که از نظر بنده مهمترینش مربوط میشه به حاکمان و کسانی که هیچ سنخیتی با این آداب و رسوم ندارند و متاسفانه در راس حکومت سرزمینی هستند که سرشار از جشن ها و مراسم زیباست .

همین بی توجهی حاکمان و در خیلی موارد مبارزه پنهان و آشکار آنان با رسوم ایرانی باعث شده تا عده کثیری از مردم ایران از گذشته واقعی نیاکان خود ناآگاه باشند و در این دنیایی که روز به روز داره کوچکتر میشه بخاطر گسترش رسانه ها جوانان ما به سمت آداب و رسومی کشیده شده اند که اصلاً در تاریخ اصیل ایران باستان جایی براش وجود نداشته .

عزیزان ! ساکنان کشور باستانی ایران،در حدود 4500 سال پیش دارای عقاید،فرهنگ و اداب و رسومی بودند که در نوع خود بی نظیر بوده و هست . برگزاری جشنها و مراسم مختلف به دلایل و بهانه هایی کاملا منطقی و زیبا جزو مشخصه های ایران باستان بوده است .

بنده بدلیل نزدیکی به روز عشق براتون میخواهم از این مراسم بزرگ در ایران باستان بنویسم :

سپندارمذگان  : روز عشق در ایران باستان

اسپندارمذگان نام جشنی است که در روز سپندارمذ روز پنجم ماه سپندارمذ (اسفند) برگزار میگردید.

این جشن  ویژه زنان بوده و در آن روز زنان از شوهران خویش هدیه دریافت می کردند.

در اصل روز عشق در فرهنگ ایران باستانی ، درست سه روز پس از تاریخی است که اکنون به عنوان ولنتاین (قدیس حامی عشاق در بین مسیحیان) جشن گرفته میشه . روز 29 بهمن ماه روز عشق دانسته میشده و هنوز هم این روز در بین زرتشتیان جشن گرفته میشه . عشاق در این روز به هم هدیه می دادند و  مردان ، همسر ، مادر و دختر و خواهر خویش را گرامی می داشتند ...

حال عزیزان ، چرا ما با این تاریخ عظیم و پر افتخار باید به سمت مراسمی برویم که از نظر تاریخی تناسبی با اصالت ما ندارد ؟ چرا تا وقتی که خودمان روز عشق داریم باید از روز عشق کسان دیگر استفاده کنیم ؟

آیا این افتخار نیست که چند هزار سال قبل از ولنتاین ما روز عشق داشتیم ؟

عزیزان بنده به عنوان یک عضو خیلی کوچک از جامعه ایرانیانی که قلبشان برای اصالتشان میتپد این متن رو حاضر کردم و خدمتتان فرستادم . امیدوارم شما هم با انتشار این متن و ارج نهادن به این روز قدمی برداشته باشید در زنده نگه داشتن آدابی که از نیاکانمان برایمان به یادگار مانده

(از روزبه ضیافتی عزیز تشکر میکنم برای این مطلب زیباش به مناسبت روز بزرگ اسپندار مذگان)

من هم این روز رو به همه تبریک میگم شاید جالب باشه که بدونید این روز , روزه تولد خود من هم هست, به خاطر این هم یه ترانه رو براتون میزارم توی وبلاگ,

یاور هزار و یک شب

تو خودِ خودِ عشقی

تو شبهای ستاره بارون

تصویری از جوانی ها

برای این منه دلخون

شکوه سبزه زار دشتی

رهبر اُرکست شقایق ها

سرود دل دادگی در قلبم

مثل سفر با باور ها

معنای سرخ انتظاری

به سپیدی امید

نقره ای تر از ماهی

دوست داشتنی تر از خورشید

طلوع جاودانه ای

یاور هزارو یک شبم

گرمی آشیانه ای

تپش جانُ تنم

ترانمو جاری کن

تو رگ های پر غرورت

شرم منو آتیش کن

با این رنگِ وجودت

                                   امیر جمشیدی

کمپ تیم ملی فوتبال و خواندن آهنگ غربت ابی توسط آقای شیث رضایی و همراهی بچه های تیم با او(این هم هدیه ما به مناسبت اسپندارمذگان)

                                                    عشق آزادگی

         این همه شور و شراره بهر ماست              شــمع محفل پروانـــــه هـم در دسـت ماسـت

         بسیار رنجی که در رخ ما میبینی                وصفش آن است که آزادگی نقش پیکر ماست

         کور سوی خود به ما نشان نـــده                از سپیـده تا غروب خورشــیـد پشــت ماسـت

         ما مستیم و غم دل نمی خواهیم                  هوشـیاری همــه ی  دنــیــا  مـــال  ماسـت

         سفر عیش تا کجا میشود رفت                   بی هنر ,  درفش  کاویان گوهــــر  ماسـت

         شب تاریک, خاموشی ما را نبین               شــــرح طلـوعـی آتشین  در  فکر  ماسـت

                                این همه خیره سری که از من وما میبینی

                                 از بــــر آن  عشق جاویــــدان   ماسـت

امیر جمشیدی

برای هم رزمان در بند.................

پاسخ به فراخوان ایرج جنتی عطایی برای حمایت از دانشجویان دستگیر شده .............

در دنیا موسیقی پر تلاطم ایران که کمیت اجراها بسیار رو به بالا رفته هر ساله تعداد بسیاری از خواننده به مردم هنر دوست ایران معرفی میشود متاسفانه کیفیت همچنان سیر نزولی را طی میکند و این هم شاید دلیل کمرنگ شدن موسیقی ایران در سطح جهانی باشد. بطوریکه اکنون جایگاه موسیقی ما پایین تر از  ترکها و عربها باشد. چرا , مگر نمیگویند هنر نزد ایرانیان هست و بس.

چه چیز و چه کسانی باعث این پس رفت شده اند. این موضوع را میتوان از چند جهت بررسی کرد :

1- نبودن مرجعی ناظر بر جلو گیری از انتشار ترانه و موسیقی های کم ارزش

2- نبودن حق کپی رایت

3- جلو گیری نکردن از انتشار آثار مقلدان

در مورد شماره 1 و2 در جا های مختلف و آگاه تر از بنده بسیار بحث شده ولی شماره سوم که بیشتر بحث ما روی آن است متاسفانه

کمتر سخن گفته شده چیزی که به صورت یک ویروس بجان موسیقی ایران افتاده و عده ای  بی هنر که باعث و بانی این کارها بوده اند به چند صورت این تقلیدها انجام میشوند از جمله دزدیدن ملودی و ترانه و از همه خنده دار تر کسانی هستند که بصورت تقلیدی با کمی شباهت در صدای خود با خواننده مورد نظر دست به مانند خواندن و استفاده از تحریر های آنها میکنند. که واقعا من هیچ وقت تفهیم نمی شوم که در اندیشه این مقلدان چه میگذرد (به قول ابی عزیز وقتی اورجینال است کسی دنبال جنس تقلبی نمیرود)

دزدیدن ملودی , متاسفانه این موضوع به صورت یک مد در این مارکت ایرانی بسیار رواج پیدا کرده هر خواننده دست دومی که یک ملودی یا آهنگ زیبای خارجی یا داخلی را میشنود با یک ترانه سرای بی هنر تر از خود ارتباط  برقرار میکند و یک ترانه روی ملودی گفته میشود و کار تنظیم شده و روانه بازار میشود.(برای شنیدن این قبیل آهنگها میتونید به آرشیو خانوم شهره صولتی و برادرش مراجعه کنید که سرشار از این ملودی دوزدی هاست)

چیزی که باعث شد این مطلب رو بنویسم این بود که چند وقت پیش توی اتومبیل داشتم به رادیو گوش میکردم یه مساحبه داشت با امیر تاجیک(یکی دیگر از مقلدان ابی).از او در مورد آهنگ "یه مسجد" سوال کردن(همون آهنگی که ملودی آن کاملا تقلیدی از آهنگ "خالی" ابی است و خودش هم خیلی تو حس ابی رفته بود)گفت که آره اینو یکی از دوستام درست کرده(اسم اونی که ازش به عنوان آهنگ ساز یاد کرد من تو عمرم نشنیده بودم) یه شاهکاره , مردم هم خیلی استقبال کردن(آره مردم از ملودی سیاوش و صدای ابی خیلی استقبال کردن) گوینده رادیو هم با وقاحت حرف هاش رو تایید میکرد.

در رادیویی که زمان شاه تعداد زیادی از بزرگان ما صدایشان پخش نشد(به خاطر سخت گیری های هنری و وجود یک هییت ناظر) امروز چه بر سر آن آمده که اینگونه از مقلدان بی هنر تعریف و تمجید میکند.